Zapraszamy
na strony czasopism wydawnictwa:

Nowoczesna UprawaPrzedsiębiorca RolnyRolniczy Przegląd TechnicznyHoduj z głową bydłoHoduj z głową świnie


Sonda
Czy popierasz protesty organizowane przez AGROUnię?
 
Tak
Nie
Nie mam zdania


Artykuł z numeru: 3/2021
Mikroelementy dla rzepaku ozimego
 
Technologia wiosennego nawożenia rzepaku poza podstawowymi składnikami mineralnymi powinna uwzględniać także nawożenie uzupełniające mikroelementami, które zwiększają efektywność zastosowanego azotu.
 
 

Przebarwiony i zniszczony rdzeń wskazuje na niedożywienie rzepaku borem.

Fot. Gaj
 

Kontrolując stan odżywienia plantacji rzepaku od siewu do kwitnienia, można efektywnie budować strukturę plonu, a tym samym osiągać założony plon dla danego pola czy gospodarstwa.

Często brakuje

Rośliny uprawne bardzo często doświadczają stanu niedoboru mikroskładników, który wynika z ograniczonej ich ruchliwości w glebie. Naturalnie bogate w mikroskładniki są gleby gliniaste. Należy mieć na uwadze, że zawartość dostępnych dla roślin form tych składników w glebie kształtuje się na bardzo niskim poziomie, gdyż stanowią one od 0,1 do 1% całkowitej ich ilości. Mobilność mikroelementów kontrolowana jest przez zawartość materii organicznej, związki żelaza i glinu, węglany oraz odczyn gleby. Wzrost pH powyżej 5,0 prowadzi do silnego spadku zawartości przyswajalnego manganu i cynku. Rośliny pobierają mikroskładniki, zależnie od pierwiastka, w trzech różnych formach chemicznych: kationowej, anionowej oraz cząsteczkowej rodzimej lub chelatowej. Akumulacja składników w roślinie waha się w szerokim zakresie od kilkudziesięciu g do kilku kg/ha.

Decyzja o stosowaniu mikroelementów w technologii nawożenia rzepaku ozimego obok formy składnika powinna uwzględniać także sposób aplikacji. Doglebowe stosowanie mikroelementów nie daje pełnej gwarancji zaspokojenia potrzeb pokarmowych roślin uprawnych. W praktyce rolniczej doglebowo mikroskładniki wprowadza się najczęściej niejako przy okazji, tj. łącznie z innymi nawozami podstawowymi, w których stanowią one dodatek. Rzepak wykazuje zróżnicowaną w czasie wegetacji reakcję na niedobór określonych mikroskładników, krytyczne fazy przedstawia tabela.

Bor jest pierwszy

Spośród mikroskładników w technologii nawożenia rzepaku kluczowe znaczenie odgrywają bor i mangan. Bor gromadzi się w roślinie systematycznie w całym okresie wiosennej wegetacji, ale wyraźny wzrost akumulacji zaznacza się w fazie formowania nasion. Duże zapotrzebowania na bor rzepak wykazuje także w okresie intensywnego wzrostu pędów, a następnie łuszczyn. Plonotwórcza rola boru wynika z funkcji, jakie ten pierwiastek spełnia w roślinach, a mianowicie: budowa struktur ścian komórkowych, stymulacja wzrostu korzeni, stymulacja kiełkowania łagiewki pyłkowej, przez co zwiększa zawiązywanie łuszczyn i nasion.

 

prof. UPP dr hab. Renata Gaj   

Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
 
 
 
© 2013 copyright APRA, wszelkie prawa zastrzeżone | Polityka prywatności | Regulamin | Regulamin prenumerat