Łubin zwany jest rośliną pastewną gleb lekkich, gdyż charakteryzuje się małymi wymaganiami glebowymi i może być uprawiany na nich z powodzeniem. Grupa roślin paszowych o małych wymaganiach glebowych jest niewielka. Wśród nich znajduje się łubin żółty o największej zawartości białka w nasionach i najmniejszych wymaganiach glebowych wśród łubinów uprawianych w Polsce. Z drugiej strony łubin w płodozmianie, jako roślina motylkowata wiążąca azot atmosferyczny, jest świetnym przedplonem, a efekty jego dobroczynnego działania widać na polu nawet w 3. roku po jego uprawie.

W Polsce najczęściej uprawiany jest łubin wąskolistny i żółty. Natomiast znaczenie łubinu białego jest marginalne. Powierzchnia uprawy łubinu słodkiego na nasiona w ostatnich latach utrzymuje się na poziomie 30-40 tys. ha. W porównaniu do lat 2002-2004 wzrost areału uprawy łubinu jest wyraźny. Warto pamiętać, że w końcu lat 90. XX w. zagrożeniem dla upraw tego gatunku w Polsce była antraknoza. Ograniczenie występowania tej choroby dzięki stosowaniu ochrony na plantacjach nasiennych pozwoliło na ponowny wzrost zainteresowania uprawą łubinu po okresie rezygnacji związanym z ryzykiem niepowodzenia.