Optymalne stanowiska do uprawy ziemniaków to gleby III i IV klasy, kompleksu żytniego bardzo dobrego lub dobrego o uregulowanym, lekko kwaśnym odczynie – pH 5,5-6,5. Przy pH poniżej 5 następuje wyraźne ograniczenie pobierania azotu przez korzenie roślin. Natomiast przy zbyt wysokim odczynie wzrasta między innymi zagrożenie parchem zwykłym.

Ziemniak z reguły dobrze znosi stanowisko po sobie. Jednak ze względu na możliwość kumulowania się chorób bulw (rak ziemniaka, bakterioza pierścieniowa, mątwik ziemniaczany) nie powinno się go uprawiać częściej na danym polu niż co 4-5 lat. Ponieważ jest to roślina mało wymagająca w stosunku do przedplonu (szczególnie

w uprawie na oborniku), najczęściej przychodzi po zbożach ozimych. Nie zaleca się sadzić ziemniaków po wieloletnich uprawach traw, pastwiskach czy łąkach, ponieważ na takich stanowiskach często występuje nagromadzenie szkodników glebowych (pędraki, drutowce). Powodują one uszkodzenia bulw w trakcie wegetacji.